Spamblogg fer dáltið í taugarnar á mér. Með því á ég við það þegar einstaklingar setja inn sömu bloggfærslurnar á mörgum stöðum. Ég er nokkuð sannfærður um að ef fólk hefur áhuga á að lesa það sem ég hef að segja þá getur það nokkuð auðveldlega fundið þessa síðu.
Ástæðan fyrir því að ég er að pæla í þessu er að ég hef undanfarið þurft að svara nokkrum bloggfærslum hjá séra Baldri Kristjánssyni. Þegar ég skoðaði málið sá ég að hann birtir sömu bloggfærsluna á allt að þremur síðum og sendir hana síðan jafnvel á einhvern vefmiðil eða blað sem aðsenda grein. Það þýðir að það geta verið í ganga þrjár eða fjórar umræður um bloggfærslurnar. Um leið gerist það að fólk þarf að hrekja vitleysuna í honum á þremur mismunandi stöðum.
Það sem ég á erfiðast með að skilja í þessu er hvers vegna þeir sem sjá um bloggið á Eyjunni leyfa séra Baldri að gera þetta. Þeir hafa lagt í að fá hann þarna inn til að auka umferð hjá sér (væntanlega til að fá heimsóknir frá trúleysingjum sem eru svara honum) en það er til lítils gagns ef vefráfarar geta lesið sömu færslu á tveimur eða þremur öðrum stöðum án þess að hafa yfirhöfuð hugmynd um að hann bloggi á Eyjunni.
En fyrst og fremst er þetta náttúrulega dónaskapur eins og allt spam.
Ég rak augun í þessa staðhæfingu á bloggsíðu áðan:
Verðtrygging (í hvaða formi sem er, þ.á.m. gengistrygging) er ekkert annað en nútíma þrælahald.
Það væri stundum gott að geta gefið fólk rauða spjaldið almennt í umræðum: “Núna sagðir þú nokkuð sem er svo óbærilega heimskulegt að þú verður að sitja og þegja í hálft ár á meðan þú hugsar þinn gang.”
Fyrir þá sem ekki vita þá er alveg til þrælahald í nútímanum og það snýst ekki um að hafa áhyggjur af því að þurfa að borga meira af húsnæðislánum.
Og að sjálfsögðu fjallar þessi færsla ekki um verðtryggingu ef einhver þjáist af þeim misskilningi.
Á þriðjudag og miðvikudag tók ég strætó í skólann. Í bæði skiptin var vagninn troðinn. Ég held að í bæði skiptin hafi fólk orðið eftir í Mjódd og í annað skiptið allavega var farið framhjá stoppistöð vegna þess að það var engin leið að koma fólki inn. Í bæði skiptin komu vagnarnir alltof seint á áfangastað.
Þetta er þekkt vandamál. Ég man eftir þessu fyrir fjórum árum þegar ég tók vagninn snemma dags. Þá var þetta leyst með því að bæta við vögnum. Ætlar Strætó að gera það núna eða er verið að bíða eftir að fólk gefist upp á kerfinu?
Ég verð að taka fram að ég hef ekki séð neitt sem bendir til þess að hinir svokölluðu fagráðherrar séu betri en aðrir ráðherrar. Ég held að vinsældir þeirra hafi fyrst og fremst komið til af því að þau voru ekki stjórnmálamenn en ekki af því að þau hafi staðið sig nokkuð betur en aðrir. Sjálfur tel ég að Ragna hafi verið sérstaklega dugleg að feta í fótspor forvera síns og fyrrverandi yfirmanns þannig að það væri mjög ljúft að losna við hana.
Ef einhver var ekki þegar sannfærður um að þeir sem skrifa á Kryppuna væru með, tja, slakt veruleikaskyn þá ætti daður þeirra við helfararafneitun að klára dæmið.
Í morgun sá ég minn gamla félaga Bjössa vísa á frétt sem var svoltið skondin. Fyndni hennar skýrðist reyndar af því að hún var birt þann fyrsta apríl síðastliðinn. Ég sendi hana áfram.
Núna hefur nokkuð skemmtilegt gerst. Morgunblaðið hefur hirt fréttina og birt.
Ég var að lesa bloggfærslu míns gamla skólameistara Tryggva Gíslasonar þar sem hann tekur sig til og hrekur hitt og þetta í bakþönkum Davíðs Þórs um norðlensku. Í athugasemd spyr síðan einhver hvað Davíð hafi gengið til. Reyndar komst Tryggvi nálægt því þegar hann sagði í niðurlagi bloggs síns:
Fróðlegt verður að sjá til hvaða köpuryrða Davíð Þór grípur næst í gamanmálum sínum um íslenska tungu til þess að ýta við okkur gömlum málverndarmönnum.
Það er eitt rangt þarna, ef við skiptum út “gömlum málverndarmönnum” og setjum þess í stað “Akureyringum/norðlendingum” þá væri þetta næstum komið. Mér datt sjálfum aldrei í hug að taka þessa pistla alvarlega.
Tryggvi talar líka í bloggi sínu um “aulaskap sem einkennir íslenska fyndni” og í athugasemd er tekið fram að pistlarnir hafi ekki verið fyndnir. Ég er nokkuð viss um að tilgangurinn hafi aldrei verið að koma fólki að norðan til að hlæja heldur að fá fólk til að hlæja á þeirra kostnað og þá sérstaklega þegar hið fyrirsjáanlega gerðist að menn reyndu að verjast pistlunum. Ég bjóst reyndar við meiri hneykslun að norðan en væntanlega hafa flestir séð í gegnum þetta.
Ég les á netinu fréttir og blogg um fylgishrun VG. Samkvæmt könnun fengi VG 19% atkvæða en var með 28% í einhverri annarri skoðanakönnun. Með þeim samanburði ná menn að tala um fylgishrun. Myndin lítur töluvert öðruvísi út ef við miðum við kosningaúrslitin í fyrra þar sem VG var í sögulegu hámarki með 21,7% atkvæða.
Ég vissi vel að þátttaka í ríkisstjórn á krepputímum yrði vanþakklátt verkefni og ég er satt best að segja helst hissa á því hve fylgið hefur verið mikið í könnunum. Það að flokkurinn sé aðeins innan við kosningafylgi er því fullkomlega eðlilegt.
Það er líka gott að muna að könnunin var gerð á meðan umræðan um Magmamálið var í hámarki og lauk áður en lendingu var náð í því. Ég get því vel og vandlega geispað þessa könnun og allt tal um fylgishrun áhyggjulaus af mér.
Segjum að ég vildi koma upplýsingum til fjölmiðla um hvað sem er, til dæmis fyrirlestur á vegum Félags þjóðfræðinga á Íslandi, og til þess skrifa ég fréttatilkynningu. Hvernig geri ég það? Ég hef ýmsar upplýsingar bæði um fyrirlesturinn og fyrirlesarann. Ég vel og hafna upplýsingum til þess að hafa tilkynninguna þannig að hún sé líklegust til þess að vekja athygli og komast í fjölmiðla. Ég hef aldrei álitið þetta sérstaklega vafasamt athæfi.
Ég las í gær frétt Grapevine um póstinn frá honum Elíasi. Ég verð að játa að ég las bréfið sjálft nokkuð oft í gegn til að sjá hvort þar væri eitthvað vafasamt en fann ekki (nema kannski ákvörðun blaðamanns að þýða orðið prjóna á ensku með hinu gildishlaðna orði “spin”). Þar var engin tilraun til að fela upplýsingar fyrir fjölmiðlum eða afvegaleiða þá. Þetta leit bara út eins og einn af ótal tölvupóstum sem eru væntanlega sendir í hverri viku þar sem menn eru að ákveða hvaða atriði eigi að leggja áherslu á við fjölmiðla.
Kannski eru menn miður sín yfir því að upplýsingum sé stundum lekið í fjölmiðlamenn áður en þeir eru formlega tilkynntir? En það bendir ekkert til þess að hugsunin á bak við það hafi verið sú að fela eitthvað eða afvegaleiða umræðuna.
Það sem eftir stendur sem hið eina sem ég hef raunverulega séð fólk hneykslast á er orðaval Elíasar þegar hann fagnaði lausninni sem komin var fram í málinu. Ég get ekki kvartað yfir því hvaða orð Elías valdi þegar hann ætlaði að deila gleði sinni með einhverjum samstarfsmanni eða vini enda nær það ekki einu sinni að vera niðrandi fyrir einn eða neinn. Ég hef bara ekki alist upp í svo vernduðu umhverfi að svona orð hafi áhrif á mig. Ef ég ætti að tala um orðaval vinnufélaga minna í gegnum tíðina þá held ég að fólk yrði meira hneykslað á virðulegu konunum heldur en byggingaverkamönnunum.
Ef fólk vill að það sé venjulegt fólk í ábyrgðarstöðum hjá ríkinu þá veit ég ekki um neitt venjulegra, eða öllu heldur alþýðlegra, heldur en litríkt orðaval.
Ég held að það sé rétt að rifja upp gamla grein sem þáverandi starfsmaður í “ónefndri járnblöndunarstóriðju” skrifaði fyrir nokkrum árum um slysaskráningu þar: Slys?
